معنای وفاداری: درس از سگ و انسان:
آیا میدونستی تحقیقات نشون داده سگها هنگام نگاه کردن به صاحبشون هورمون اکسیتوسین (هورمون عشق و پیوند) ترشح میکنن، دقیقاً مثل انسانها؟ اما نکته عجیب اینه که انسانها فقط در شرایط اعتماد متقابل این کار رو میکنن، درحالی که سگها حتی به غریبهها هم لبخند نگاه میزنن. پس شاید خدا وفاداری رو به سگ نداد، بلکه به انسان قدرت انتخاب داد که وفادار بمونه یا نه. به نظر شما کدوم ارزشمندتره: وفاداری غریزی یا وفاداری با آگاهی؟
راهکار:
میشه این نگاه رو یه جور دیگه هم دید: وفاداری سگها غریزی و بیچونوچرا نیست، اونها از ما انتظار تعامل متقابل دارن. شاید این ضربالمثل تلنگره برای این که خودمون رو با معیارهای انسانی نگاه کنیم نه مقایسه با حیوانات. وفاداری واقعی بین آدمها با انتخاب و آگاهی شکل میگیره، نه جبر غریزه.