رفیق زیاد، مرد راه کم؛ تنهایی بین جمع:
مغز انسان طبق «عدد دانبار» برای حدود ۱۵۰ رابطه پایدار سیمکشی شده، اما لایهی حمایتی نزدیک فقط ۵ نفر است. در بحران، اکسیتوسین به کسانی ترشح میشود که بارها هزینهی متقابل دادهاند، نه به جمع پرسروصدای دور. پس «رفیق زیاد، مرد راه کم» یک نقص شخصی نیست؛ معماری تکاملی مغز است. چند نفر در لایهی ۵ نفرهتان جا میشوند؟
راهکار:
شاید «مرد راه» کسی نیست که در شلوغی کنارت میآید؛ کسی است که در گردنهی سخت، بیادعا و بدون تماشاچی میماند. رفاقت پرصدا برای جشنهاست، رفاقت ساکت برای مسیر.