وقتی ۲۲۶ میلیون کلمه فارسی هم وصف زیبایی‌ات نمی‌شوند:
وقتی شدت هیجان بالا می‌رود، ناحیه بروکا در مغز موقتاً کم‌کار می‌شود و فرد دچار «فقر واژگانی هیجانی» می‌گردد؛ از طرفی تجربه دیدن چهره زیبا در قشر اوربیتوفرونتال و سیستم پاداش پردازش می‌شود، نه در مراکز زبانی. به همین دلیل هرچه تحسین واقعی‌تر باشد، ساکت‌تر یا اغراق‌آمیزتر بیان می‌شود. آیا اگر واژه‌ها کافی بودند، عشق همچنان رازآلود می‌ماند؟
راهکار:
محدودیت واژه‌ها اینجا نقطه‌ضعف نیست؛ وقتی زبان از توصیف بازمی‌ماند، ذهن مخاطب تصویری فراتر از هر صفت می‌سازد و غیاب کلمات خودْ قوی‌ترین تعریف می‌شود. پس گاهی نگفتنِ دقیق، اثرگذارترین شکل گفتن است.