قلبم مال تو

صاحب قلب من تا ابد تویی؛ نشانه‌ای از عشقی بی‌پایان:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد عاشق‌شدن همان مدارهای پاداش را فعال می‌کند که اعتیاد به مواد مخدر فعال می‌کند؛ دوپامین و اکسی‌توسین باعث می‌شوند «قلب» ما برای یک نفر «صاحب» پیدا کند. جالب‌تر اینکه حضور همان شخص، فعالیت آمیگدال یعنی مرکز اضطراب را کم و درد جسمی را قابل‌تحمل‌تر می‌کند؛ یعنی تعلق عاطفی واقعاً سیستم عصبی را بازسازی می‌کند. سوال: آیا این «تا ابد» یک وعده‌ی آگاهانه است یا فقط الگوی وابستگی مغز؟

راهکار:

این حرف را میشود از «تعلق» به «انتخاب روزانه» هم دید: ماندن در عشق یک قرارداد احساسی نیست، بلکه انتخاب‌هایی است که هر روز تکرار می‌کنیم. اگر بخواهی این پست را تکمیل کنی، یک مثال کوچک از همین انتخاب‌ها می‌تواند پیام را عاشقانه‌تر و واقعی‌تر کند.