قلب و اندوه

قلبم محل ذخیره اندوه است:

بزرگی قلب برای جا دادن اندوه؛ چرا غم اینقدر سنگین است؟:

اندوه در ادبیات جایش قلب است، اما در علوم اعصاب، سوگ و درد فیزیکی یک مدار مشترک دارند: قشر کمربندی قدامی و اینسولا. آمارها می‌گویند پس از سوگ ناگهانی، خطر سندرم قلب شکسته (تاکوتسوبو) بیشتر می‌شود؛ قلبی که موقتاً مثل تله اختاپوس باد می‌کند، نه جای بیشتری برای غم که نشانه‌ی ناتوانی عضله در برابر طوفان هورمونی است. پس شاید مسئله، ظرفیت قلب نیست؛ قدرت مغز در پردازش فقدان است.

راهکار:

اگر اندوه را ظرف بدانیم، قلب همیشه کوچک است؛ اما اگر اندوه را جریان بدانیم، قلب بستر عبور است، نه انبار. ظرفیت ما برای درد، همان ظرفیت ما برای عشق است.