قلب بی پروا

تنها همدم من، قلب بی‌پروایم:

از نظر عصب‌شناسی، احساساتِ شدیدِ تنها دانستن، فعالیت شبکه‌ی «حالت پیش‌فرض» مغز را افزایش می‌دهد؛ همان مدارهایی که هنگام نشخوار فکری و تمرکز بر خود فعال می‌شوند. گاهی این قلبِ بی‌پروا، در واقع صدای بلند این شبکه‌ی بیش‌فعال است. آیا تا به حال سعی کرده‌اید با این احساسِ تنهایی، مانند یک پدیده‌ی فیزیولوژیکِ گذرا برخورد کنید؟

راهکار:

این حسِ تنها دانستنِ قلب به عنوان شاهد، در روانشناسی به «خود-شفقتی» ربط دارد. شاید وقتِ آن است که با آن قلبِ به ظاهر بی‌پروا، کمی مهربانانه‌تر حرف بزنید و از او بخواهید دقیق‌تر به دردهایتان گوش دهد.