خطرناک شدن بعد از شکستن

شیشه باید بشکنه تا خطرناک بشه؛ کنایه‌ای فلسفی:

شیشهٔ شکسته فقط خطرناک نیست؛ در مقیاس نانو یکی از تیزترین لبه‌ها را می‌سازد. لبهٔ شکست شیشه می‌تواند تا ضخامت چند نانومتر باریک شود و با زاویهٔ برشی بسیار کم، بافت را مثل کاغذ پاره کند. در پزشکی از تیغ ابسیدین ـ شیشهٔ آتشفشانی ـ برای برش‌های فوق‌دقیق استفاده می‌شود چون از فولاد جراحی تیزتر است. در روان‌شناسی هم آدمِ «شکسته» معمولاً بازداری‌هایش را از دست می‌دهد و بی‌پرواتر می‌شود. آیا شکستگی تیزی می‌آفریند یا فقط زخم؟

راهکار:

این جمله را می‌شود از دو لنز دید: در فیزیک، لبهٔ شکستهٔ شیشه به‌شدت تیزتر از سطح صاف آن است؛ در روان�شناسی هم آدم‌ها معمولاً بعد از یک شکستِ عمیق، بازداری‌های قبلی را کنار می‌گذارند و مرزها را جسورانه‌تر می‌شکنند.