خطر کردن برای علاقه

عاشق موتور بودن؛ حتی اگر دست و پا بشکند، قلب نمی‌شکند:

مغز هنگام موتورسواری دو ماده ترشح می‌کند: آدرنالین برای خطر، دوپامین برای لذت. مطالعات نشان داده موتورسواران حرفه‌ای مدار «پاداش» را فعال‌تر از «ترس» دارند؛ یعنی عشق به موتور فقط احساس نیست، بازنویسی نوروشیمیایی ترس است. پس قلب نمی‌شکند چون مغز عاشق شده! آیا بعد از یک ترس بزرگ، باز عاشق‌تر شده‌اید؟

راهکار:

این جمله را می‌توان به هر مسیر پرمخاطره‌ای تعمیم داد: دردها و آسیب‌ها موقتی‌اند، اما عشقی که آدم را پای آن مسیر نگه داشته، هویت‌ساز است.