خطاهای مکرر

بخشش حد و مرز دارد؟:

مغز انسان در بخشش، مثل یک سیستم هشدار عمل می‌کند: هر خطای تکراری، آمیگدال را فعال‌تر می‌کند و قشر پیش‌پیشانی (مرکز تصمیم‌گیری) مقاومت بیشتری نشان می‌دهد. تحقیقات نشان می‌دهد بخشش واقعی نه فراموشی، بلکه بازسازی امنیت روانی است. پس محدودیت بخشش، یک مکانیسم بقاست. آیا می‌توان با آگاهی از این مکانیسم، بخشش را آسان‌تر کرد؟

راهکار:

این جمله به مرز طبیعی بخشش اشاره دارد. شاید بتوان آن را از زاویه‌ای دیگر نگاه کرد: بخشش هم مثل هر احساسی ظرفیت محدودی دارد و این تقصیر کسی نیست. چه می‌شود اگر به جای سرزنش، به بازسازی اعتماد فکر کنیم؟