مقایسه خود با دیگران؛ کل تاریخ در برابر یک نبرد:
در روانشناسی اجتماعی به این «خطای بنیادین اسناد» میگویند: ما رفتار خود را به موقعیت نسبت میدهیم، اما رفتار دیگران را به شخصیت. مغز شما هزاران ساعت context از زندگی خودتان دارد؛ از دیگران فقط یک قاب کوتاه دیده است. نتیجهگیری از یک قاب، همان قضاوت کل فیلم از روی یک پوستر است. حافظه اتوبیوگرافیک هم این سوگیری را تشدید میکند: چون روایت زندگی خودمان همیشه در دسترس است، مقایسه ناعادلانه اجتنابناپذیر به نظر میرسد.
راهکار:
این جمله را میتوان از لنز «خطای پسنگر» هم دید: ما گذشته خود را با جزئیات زیاد میبینیم، اما هنگام مقایسه، مغز فقط نسخه براق دیگران را پردازش میکند. پیشنهاد میشود نسخه قرینهاش را هم بنویسید: نبرد دیگران هم در واقع کل تاریخ خودشان است؛ همین قرینهسازی پارادوکس مقایسه را sharper میکند.