وقتی زندگی خطخطی میشود: داستان نوشتن شهادت و خط زدن:
آیا میدانستید در نسخههای خطی کهن، کاتبان واژههای اشتباه را با دقت خط میزدند تا متن «خالص» بماند – اما باستانشناسان امروز همان خطخوردگیها را ارزشمندترین بخش میدانند چون سیر تحول اندیشه را فاش میکنند؟ خط زدن، برخلاف ظاهرش، عملی خلاقانه است: هر خط، اعترافی به اشتباه و همزمان جرأتی برای شروع دوباره. آیا در زندگیتان «شهادتی» هست که بیش از حد نوشته و خط زدهاید؟
راهکار:
میتوان این استعاره را به «پالیمپسست» (Palimpsest) تشبیه کرد – نوشتهای که روی نوشتههای قبلی نوشته میشود و ردپای خطخوردگیها باقی میماند. در روانشناسی، این فرایند «بازنویسی هویت» نام دارد: هر بار که یک باور یا روایت را خط میزنیم، لایهای تازه از خودمان را آشکار میکنیم. شاید سؤال واقعی این نباشد که چرا خط میزنیم، بلکه این باشد: چه چیزی آنقدر ارزشمند است که حاضریم بارها و بارها آن را بنویسیم و بعد پاک کنیم؟