دیالوگ عاشقانه؛ بد عادت شدن یا امید؟:
در نوروساینس، دوپامین بیش از لذت، مسئول «انتظار پاداش» است؛ به همین دلیل امید، برخلاف لذتِ تکراری، بهسادگی اشباع نمیشود. پژوهشها نشان میدهند انتظار مثبت در روابط، مدارهای پاداش را فعال نگه میدارد و مغز هر بار پاداش را دوباره پیشبینی میکند. عادت به یک نفر میتواند امید باشد، نه تکرار. آیا عادت، شکل پیشرفته امید است؟
راهکار:
این دیالوگ، «بد عادت شدن» را در تقابل با تازگی نمیبیند؛ آن را به امنیت و انتخاب دوباره پیوند میزند. عشق پایدار از هیجان لحظهای تغذیه نمیکند؛ از این تغذیه میکند که هر روز همان آدم را با آگاهی انتخاب کنی. عادت اینجا نقطه پایان نیست، شروع یک زبان مشترک است.