خسته از خود

گذر زمان و فرسودگی روح؛ شعر تنهایی عمیق:

مغز هنگام یادآوری خاطره را دوباره ذخیره می‌کند (بازتثبیت حافظه)؛ یعنی زمان فقط چیزها را نمی‌برد، نسخه‌های امروزی‌شان را جایگزین می‌کند. آرزوها و صداها شاید محو نشوند، با حال کنونی هم‌رنگ شوند. آینه هم چیزی جز نور و خودآگاهی نیست؛ خستگی‌اش می‌تواند بازتاب روایتی باشد که فراموش کرده‌ای می‌توانی ویرایشش کنی.

راهکار:

این آینه خسته، احتمالاً بازتاب روایتی است که زمان روی شیشه‌ات نوشته؛ نه حقیقت خودت. اگر آن روایت را کنار بگذاری، می‌بینی چیزی که مانده نه تهی‌شدن، بلکه هسته‌ای است که هنوز نفس می‌کشد.