خستگی از زندگی و مرگ

آرزوی گمنامی در میان گوسفندان:

آیا می‌دانستی در جوامع حیوانی مانند گوسفندان، ضعیف‌ترین اعضا اغلب قربانی می‌شوند تا گله نجات یابد؟ این همان «قربانی‌سازی» در روانشناسی است. نویسنده آرزوی بی‌اهمیتی دارد تا از تنهایی فرار کند، اما باز هم مرگ در انتظارش است. آیا این تناقض میان امنیت جمعی و مرگ فردی، بازتابی از ترس از تنهایی یا ترس از زندگی است؟

راهکار:

این نگاه، استعاره‌ای از حس بی‌ارزشی در جمع است. اما چه می‌شود اگر به جای گه گوسفند، بخشی از یک اکوسیستم معنادار باشی که حتی در خستگی هم ارزش داری؟ شاید پرسش اصلی این باشد: آیا ترجیح می‌دهی تنها باشی یا فدای جمع؟