خستگی از تلاش برای دیده شدن

وقتی دیده شدن هزینه‌اش فراموشی است:

در روانشناسی به این پدیده «نابینایی انتخابی» می‌گویند: مغز انسان به طور طبیعی چیزهایی را که تکراری یا بی‌اهمیت می‌داند نادیده می‌گیرد. جالب اینجاست که هرچه بیشتر برای جلب توجه تلاش کنی، احتمال عادی‌شدن و نادیده‌گرفته‌شدنت بیشتر می‌شود. این همان پارادوکس «تلاش برای دیده شدن» است: هرچه فریاد louder، گوش‌ها deafer. سوالی که پیش می‌آید: آیا ارزش دارد برای کسی که تو را نمی‌بیند، خودت را خسته کنی؟

راهکار:

این جمله انگار از دل یک الگوی رفتاری به نام «چرخهٔ تقاضا-کناره‌گیری» بیرون آمده: یکی مدام تلاش می‌کند تا دیده شود، دیگری بی‌توجه یا سرد است. شاید راه‌حل در تغییر زاویه دید باشد: به جای اثبات وجودت به دیگری، اول وجودت را برای خودت معنا کن. گاهی سکوت بلندترین فریاد است.