خستگی از سکوت

خستگی از سکوت؛ تماشای بی‌صدای روزهای تلخ:

تنهایی از نگاه عصب‌شناسی فقط یک حس نیست؛ محرومیت از هم‌کلامی، همان ناحیه‌ای را در مغز فعال می‌کند که درد فیزیکی واقعی را پردازش می‌کند. به همین دلیل سکوتِ سنگین بین آدم‌ها می‌تواند به اندازه زخم، خسته‌کننده شود. از طرفی در عصر سرعت، مغز برای پردازش معنا به توقف نیاز دارد؛ بدون مکث، زیباییِ تلخ مسیر تبدیل به نویز می‌شود. حالا سوال این نیست که کی گوش می‌دهد، سوال این است که آیا هنوز بلدیم سکوت دیگری را بشنویم؟

راهکار:

در دلِ این تماشاگری، یک پارادوکس پنهان است: همان کسی که منتظر شنونده است، خودش هم گوش نمی‌دهد. اگر سکوت، زبانِ مشترک این روزهاست، شاید شنیدنِ سکوتِ دیگری، اولین شکاف در این عجله باشد.