خستگی از راهی که به مقصد نرسید:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «تلهی هزینهی از دست رفته» وجود دارد: ما به خاطر زمان و انرژی صرف شده (این همه راه) ادامه میدهیم، حتی اگر رسیدن غیرممکن باشد. این میل به توجیه رنج، گاهی از خودِ هدف قویتر است. آیا گاهی ادامهی مسیر، فقط برای این است که راه رفته بیهوده نباشد؟
راهکار:
گاهی هدف اصلی، مسیرِ آمدن است، نه رسیدن. شاید این همه راه آمدن، برای ساختن نسخهای از تو بوده که حالا میتواند این سوال را بپرسد.