خستگی از کمک کردن

نجات دادن ناجی؛ نشانه‌ی سندرم ناجی در رابطه:

در روانشناسی به این «مثلث کارپمن» می‌گویند: ناجی، قربانی و آزارگر. وقتی مدام نقش ناجی را بازی می‌کنی، مغزت دوپامین و حس معنا آزاد می‌کند و این دقیقاً همان چرخه‌ای است که اعتیادآور می‌شود. جالب اینجاست که ناجی واقعاً به قربانی نیاز دارد تا هویتش حفظ شود؛ پس نجات‌دادنِ ناجی، در واقع تغذیه‌ی همان چرخه است. آیا تا حالا فکر کرده‌ای که خودت در این مثلث، کجای ماجرایی؟

راهکار:

این جمله را میتوان از زاویه‌ی «جابه‌جایی نقش» دید: تو در رابطهای، جای کسی را گرفتی که قرار بود پناه تو باشد. شاید این نجات‌دادن، در واقع تلاش ناخودآگاه تو برای بازسازی همان کمبود امنیت قدیمی است؛ نه عشقی که تو را پر کند.