خستگی از دویدن بی‌ثمر

دویدم و ایستادی: ناهماهنگی در رابطه‌ای گیج‌کننده:

پاداش نامنظم قوی‌ترین شرطی‌سازی روانی است: وقتی طرف مقابل گاهی می‌ماند و گاهی می‌رود، مغز دوپامین بیشتری نسبت به پاداش قطعی ترشح می‌کند، درست مثل اعتیاد به قمار. به‌همین دلیل رها کردن رابطه‌های متناقض از ترک مواد هم سخت‌تر است. آیا دل‌دادگی گاهی فقط یک سوءتفاهم شیمیایی نیست؟

راهکار:

این پارادوکس را از دریچهٔ نظریهٔ دلبستگی ببین: افراد ناایمن دوسوگرا دقیقاً چرخهٔ نزدیک‌گریز را می‌سازند. مشکل دویدن تو نبود؛ شاید به‌جای دیدن الگوی تکراری، خودت را خسته می‌کردی.