چرا آخرِ قصه، همان کسی دل ما را میشکند؟:
روانشناسی به این پدیده «تکرار اجباری» میگوید: ذهن انسان الگوی درد آشنا را بر خطر ناآشنا ترجیح میدهد و ناخودآگاه همان آدمی را جذب میکند که قرار است زخم کهنه را تازه کند. تحقیقات نشان میدهد حدود ۷۰٪ انتخابهای عاطفی ما تحت تأثیر الگوهای دوران کودکیاند، نه عشق. سؤال این است: اگر زخم همیشه صدایِ آشنا داشته باشد، چطور آن را با عشق اشتباه نگیریم؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهای دیگر دید: شاید آن دلشکستگی آخر، نقشهی ناخودآگاه تو برای تمام کردن یک چرخه بود؛ همانقدر که دردناک است، میتواند نقطهِ پایانِ تکرار باشد نه یک شکست تازه.