رسیدن به نقطه بیحسی عاطفی؛ پایان یا آغازی دیگر؟:
قشر اینسولا در مغز، درد فیزیکی و طرد اجتماعی را یکسان پردازش میکند. پس «دور انداختن» احساسات آنها را نابود نمیکند، فقط به دردهای خاموش و بینام بدن تبدیل میکند. تحقیقات نشان میدهد سرکوب هیجانی مزمن سطح کورتیزول را بالا میبرد و طول عمر را کاهش میدهد. در روانشناسی بودایی به این «میانبر معنوی» میگویند: جایگزین کردنِ بیحسی به جای آرامش واقعی. جالب است که خودِ عملِ دور ریختن، یک تصمیمِ عمیقاً احساسی ست که از ترس از رنج زاده میشود. آیا این آزادی نهایی ست یا تسلیم خاموش؟
راهکار:
دور انداختن احساسات مانند خاموش کردن آلارم آتشسوزی است؛ مشکل را حل نمیکند، فقط هشدار را قطع میکند. آن نقطه، سکوت نیست، ناشنوایی انتخابی است.