خستگی از انتظار؛ وقتی عشق بیتفاوت میشود:
در عصبشناسی عاطفی، انتظارِ طولانی و نامطمئنِ پاداش (حضور محبوب) میتواند «بیحسی پاداشی» بسازد: هسته آکومبنس پس از ناکامیهای مکرر، به همان محرکِ آشنا پاسخ کمتری میدهد. پارادوکس اینجاست که رسیدنِ دیرهنگامِ او دیگر لذتِ قبلی را برنمیگرداند، چون مغز پیش از وصال، مدارِ انتظار را خاموش کرده است.
راهکار:
این جمله فقط خستگی نیست؛ تغییر معیار است: وقتی نبودنِ دیگری دیگر اضطراب نمیسازد، عشق از «نیاز» به «انتخاب» رسیده. میتوانی ادامهاش را اینطور تصویر کنی: «نیامدنت دیگر زخم نیست؛ فقط یادآوری است که من پیش از تو هم کامل بودم.»