مرگ در گلولههای دیگران: ترومای جمعی و همدلی:
آیا میدانستید پدیدهای به نام «خستگی از ترحم» در روانشناسی وجود دارد؟ وقتی مدام در معرض رنج دیگران هستیم، مغز برای محافظت از خود، حس همدلی را کاهش میدهد. اما این جمله پارادوکس جذابی دارد: «ما مردهایم» یعنی سوگ جمعی، اما «در تنهای دیگری» نشان میدهد مرگ ما از طریق پیوند ناخودآگاه با دیگران رقم خورده. انگار جامعهای که بیش از حد خشونت میبیند، دچار «مرگ عاطفی» میشود. سؤال: آیا میتوان با آگاهی از این مکانیسم، دوباره زنده شد؟
راهکار:
این جمله انگار از «ترومای ثانویه» میگوید: پژوهشی در روانشناسی نشان میدهد تماشای مداوم خشونت علیه دیگران میتواند همان علائم PTSD را در بیننده ایجاد کند. شاید راهی برای بازتعریف همدلی به جای ناامیدی باشد: هر «گلوله» که در دیگران میخورد، فرصتی برای درک عمیقتر رنج جمعی است.