خیس نگاه

تنهایی زیر باران؛ گم شدن رد پاهای تو در آب:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد صدای باران امواج تتا را در مغز فعال می‌کند – همان امواجی که با خاطرات عاطفی و احساس عمیق مرتبط‌اند. پس وقتی زیر باران ایستاده‌ای و رد پاها را گم می‌کنی، در واقع مغزت دارد یک فیلم‌نامه‌ی قدیمی را دوباره پخش می‌کند. چرا باران همیشه قصه‌گوی جدایی‌هاست؟

راهکار:

گاهی نبودن در خاطرات، حضور را پررنگ‌تر می‌کند. شاید این تصویر بارانی، فرصتی باشد برای بازنویسی خاطره‌ای که همچنان خیسِ نگاهت مانده.