کاش زندگی خروج اضطراری به بینالحرمین داشت:
بینالحرمین در کربلا فقط یک مسیر چندصد متری بین دو حرم نیست؛ در روانشناسی محیط، قدم زدن در مسیرهای آیینی با نور، ریتم جمعیت و نیت مشترک، کورتیزول را پایین و اکسیتوسین را بالا میبرد. یعنی «خروج اضطراری» میتواند یک جغرافیای واقعی داشته باشد که مغز آن را مثل پناهگاه کدگذاری میکند.
راهکار:
برای ذهن، خروج اضطراری همیشه یک در فیزیکی نیست؛ میتواند یک تصویر ذهنی از بینالحرمین باشد که در ۹۰ ثانیه با تنفس آرام و تجسم صدای اذان، سیستم عصبی را از حالت جنگ/گریز به امنیت میبرد. همین تصویر کوتاه، مثل یک میانبر، مسیر استرس را دور میزند.