دلتنگی تا مرز جنون، اما سراغ نگرفتن: قدرت یا ضعف؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که مغز در هنگام دلتنگی شدید، همان نواحیای فعال میشود که در اعتیاد به مواد مخدر فعال هستند. یعنی ترک کردن تماس با کسی که به او وابستهای، از نظر بیوشیمیایی شبیه به ترک اعتیاد است. جالب اینجاست که افراد با ارادهٔ بالا، در این شرایط از «بازداری شناختی» استفاده میکنند – یعنی بهطور آگاهانه تصمیم میگیرند به حس دلتنگی پاسخ ندهند تا در بلندمدت از تخریب رابطه جلوگیری کنند. سوال اینجاست: آیا جامعه ما این نوع خویشتنداری را یک قدرت میبیند یا یک شکست عاطفی؟
راهکار:
این جمله یک حقیقت تلخ دربارهٔ قدرت اراده در برابر احساسات را نشان میدهد. شاید بتوان آن را از زاویهٔ «مرز بین عشق و عزت نفس» دید: گاهی نرفتن سراغ کسی، نه ضعف، که نوعی بالاترین سطح احترام به خود و دیگری است. پیشنهاد میکنم به این فکر کنی که آیا این تصمیم از روی آگاهی است یا ترس از رد شدن؟