چرا از خوشی دیگران خوشحال نمی‌شویم؟:
تحقیقات نوروساینس نشون میده که مغز انسان برای همدردی با غم دیگران سیم‌کشی شده، اما برای هم‌خوشحالی نیاز به فعال‌سازی عمدی داره. وقتی خودت غمگینی، آینه‌های عصبی‌ات (mirror neurons) خوشی دیگران رو به‌عنوان تهدید پردازش می‌کنن، نه لذت. این یه مکانیزم بقاست: در قبیله‌های اولیه، خوشحالی دیگران یعنی تو از منابع محروم شدی. سوال اینجاست: چطور می‌تونیم این مدار باستانی رو بازنویسی کنیم؟
راهکار:
این جمله به نوعی پارادوکس خوشحالی رو نشون میده: گاهی آدم از خوشی دیگران خوشحال نمیشه چون خودش درونش خالی‌ست. شاید بهتر باشه به جای تمرکز روی خوشی بقیه، یه لیست از سه چیز کوچیک که امروز برات خوب بودن بنویسی.