خوشحالی از شکست دیگران

دوستای الکی و شاباش دادن موقع زمین خوردن:

به این حس در روان‌شناسی «شادن‌فروید» می‌گن؛ وقتی آدمی که خودش رو پایین‌تر از تو می‌دونه ببینه زمین خوردی، مغزش دوپامین و سروتونین ترشح می‌کنه و دقیقاً همون لحظه، حس برتری کاذبش ترمیم می‌شه. جالب‌تر: پژوهش‌ها نشون می‌ده این واکنش در «دوستای نزدیک» بیشتر از غریبه‌هاست، چون مقایسه‌ی اجتماعی با آدم‌های نزدیک همیشه فعال‌تره. پس شاباش، نه «خوشحالیه»، که «مسکنِ عزت نفس»ه.

راهکار:

این جمله یه معیار فراموش‌شده میده: آدم‌های واقعی موقع سقوط، سکوت می‌کنن و دست می‌دن؛ شاباش دادن فقط از کسی برمیاد که منتظر فرود تو بوده. پس «داداش» یه برچسبه، نه یه سند محکم برای وفاداری.