خوشحالی از باختن دل به تو:
مغز آدمی تو لحظهی «باختن دل» دوپامین و اکسیتوسین رو همزمان ترشح میکنه: یکی حس پاداش برد رو میده، اون یکی پیوند عاطفی میسازه. یعنی دقیقاً این باخت، سیستم پاداش رو فعالتر از یه برد معمولی میکنه! توی نوروساینس بهش میگن «وابستگیسازی هیجانی». سوال اینه: آیا تا حالا برات پیش اومده که باختن به کسی، بیشتر از بردن حس خوب داشته باشه؟
راهکار:
این حس رو میشه با «پارادوکس آسیبپذیری» تو روانشناسی توضیح داد: وقتی心甘情愿 میبازیم، در واقع کنترل رو به دست میگیریم. انتخابت آگاهانه بوده، نه شکست.