دعای خیر برای عشق قبلی؛ نفرین نمیکنم چون جانم بود:
تحقیقات «خودگستری» نشان میدهد مغزِ عاشق، تصویر «من» و «او» را در همان ناحیه ذخیره میکند؛ یعنی نفرینکردنِ معشوق سابق، از نظر مداربندی عصبی، دقیقاً برابر با نفرینکردن بخشی از خودِ گذشته است. این فقط شعر نیست؛ زیستشناسی دلبستگی است. آیا رها کردنِ بدون نفرت، در واقع مرزکشیِ مغز با خاطرات است؟
راهکار:
اینجا نفرین نیست؛ یک انتخاب آگاهانه است: رها کردنِ او، نه برای بخشیدنِ او، بلکه برای پس گرفتنِ آرامش خودت. امید به خوشبختیاش در واقع امید به بستهشدنِ یک پروندهی قدیمی است؛ نه با کینه، با لبخند.