خوشبحال آنکه آفتاب ندید

خوشبحال آنکه آفتاب ندید و باران بسش بود:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام «افسردگی معکوس» داریم: برخی افراد در هوای ابری و بارانی انرژی بیشتری می‌گیرند تا زیر آفتاب درخشان. پژوهش‌ها نشان می‌دهد این افراد خلاق‌ترند، چون مغز در غیاب محرک‌های بصری شدید، عمیق‌تر کاوش می‌کند. نکته جالب‌تر شیمیِ باران است: یون‌های منفی آزادشده هنگام بارش، سروتونین را تنظیم می‌کنند. انگار باران یک جور شادیِ پنهان دارد. راستی چرا بعضی‌مان روزهای بارانی حس بهتری داریم؟

راهکار:

این حس تناقض‌آمیز را می‌توان از دریچه «پارادوکس تاریکی» دید: همان‌طور که دانه‌ها در تاریکیِ خاک جوانه می‌زنند، آدمی هم گاهی در نباریدن نور، ریشه‌های عمیق‌تری پیدا می‌کند. شاید «خوشبحالی» واقعی همین تماشای باران از پشت پنجره‌های ذهن باشد، نه فرار از آن.