خوشا بیگانه‌ای

شعر پروانه و شمع؛ خوشا بیگانگی:

در سنت عرفانی، پروانه نه نماد خودسوزی عاشقانه بلکه نماد «فنا» در برابر تجلی است؛ شمع همان نور حقیقت است و سوختن، عبور از خود. همین استعاره در بودیسم با «پروانه و شعله» به میل و دلبستگی اشاره دارد. آیا سوختن از آشنایان، همان هزینه نزدیکی بیش از حد است؟

راهکار:

این بیت را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: «بیگانگی» همیشه دوری جغرافیایی نیست؛ فاصله‌ای است که آشنایی زیاد در دل ایجاد می‌کند. سوختن از آشنایان در این تصویر، نشانه شکست نیست؛ نشانه آگاهی از مرزهای نزدیکی است.