خون چکیده و خاطرهای که هرگز محو نمیشود:
در علوم اعصاب، خاطرات رویدادهای همراه با خون و شوک عاطفی، به دلیل ترشح بالای نوراپینفرین در هیپوکامپ، به صورت «خاطرات فلش» ثبت میشوند که تا آخر عمر دست نخورده باقی میمانند. جالب اینکه گاهی مغز برای محافظت، همین خاطره را تحریف میکند. سوال اینجاست: آیا ما واقعاً آن خون را به یاد داریم، یا فقط زخمِ یادآوری را؟
راهکار:
این جمله را میتوان به عنوان نمادی از سنگینی خاطرات تروماتیک دید: روانشناسی میگوید ذهن برای بقا، تجربیات همراه با درد شدید را عمیقتر کدگذاری میکند. شاید «یادمون نمیره» نه از سر وفاداری، که از سر ناتوانی در پاک کردن زخمهاست. آیا این فراموشی زخم را تازه نگه میدارد یا التیام میبخشد؟