تلخی قهوه و یاد چشمانت: دلتنگی در یک فنجان:
مغز انسان طعم تلخ را با خطر و هشدار مرتبط میکند، اما قهوه تنها مادهای است که این حس را به لذت تبدیل کرده. جالب اینجاست که گیرندههای چشایی تلخ روی زبان، با خاطرات هیجانی در آمیگدال ارتباط مستقیم دارند. یعنی هر جرعه قهوه، ناخواسته مدار عصبی خاطره را فعال میکند. پس فنجان همرنگ چشمها نیست؛ مغزت رنگ را به تلخی گره زده تا فراموشی ممکن نباشد. سوال: آیا میشود با تغییر طعم، خاطره را بازنویسی کرد؟
راهکار:
این بیت رو برعکس کن: شاید قهوه تلخ نیست، ذهن توست که طعم خاطره را به کامت میریزد. تلخی واقعی در فراموشیست، نه در قهوه.