آدمهایی که تراپیست هم راهشان نمیدهد:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد مغز انسان برای «آشنا» بودن، خطر را نادیده میگیرد. همان مدارهای عصبی که در کودکی برای بقا به والدین سمی وابسته شدیم، حالا ما را به سمت دوستان و شرکای مشابه میکشاند. این «نورال پترن» (الگوی عصبی) باعث میشود آدمهایی را انتخاب کنیم که سطح استرس و بیثباتیشان برایمان «خانگی» و راحت باشد. تراپیست اما این الگو را میشناسد و از ورود سم به حریم خود جلوگیری میکند. سوال: آیا تا به حال لیست «ویژگیهای مشترک» آدمهایی که به زندگیت راه دادهای را نوشتهای؟
راهکار:
این جمله انگار میگوید: «من برای دیگران همانقدر خطرناکم که آنها برای من.» شاید وقتش رسیده از خودت بپرسی: چرا جذب آدمهایی میشوی که تراپیست ازشان فرار میکند؟