خودت را گم نکن

دوست داشتن دریا دلیل غرق شدن نیست:

چرا نباید در عشق خودت را غرق کنی؟:

در روانشناسی به این پدیده «ادغام مرزی» می‌گویند؛ جایی که فرد هویت خود را در دیگری حل می‌کند. جالب اینجاست که تحقیقات نشان داده زوج‌هایی که فاصله‌ی سالم را حفظ می‌کنند، رضایت بیشتری دارند. پس آیا عشق واقعی نیاز به مرز دارد؟

راهکار:

این جمله رو میشه این‌طور بازنویسی کرد: عشق واقعی به دریا یعنی یاد بگیری شنا کنی، نه اینکه خودت رو به اعماق بسپاری. لذت بردن از موج‌ها بدون ترس از غرق شدن، هنر عشق ورزیدنه.

خودت را نباز؛ جایی که گریه کردی حالا بخند:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد خاطره هر بار که یادآوری می‌شود در مغز بازتدوین (Reconsolidation) می‌شود؛ یعنی می‌توانی یک خاطره‌ی تلخ را با هیجان جدید مثل خنده دوباره ذخیره کنی. پس خندیدن سر جایی که گریه کردی فقط یک استعاره‌ی شاعرانه نیست؛ یک بازنویسی واقعی عصبی است. آیا خنده می‌تواند گذشته را تغییر دهد؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، خاطرهای را که قبلاً فقط گریه داشت و حالا برایت لبخند میآورد با جزئیات بنویس و روی تغییری که در نگاهت رخ داده تمرکز کن؛ همان تغییر، همان «خود»ی است که نباختهای.