نور بودن برای دیگران و تاریکی درون خودم:
تحقیقات عصبشناسی نشان داده که مغز انسان هنگام کمک به دیگران دوپامین ترشح میکند، اما اگر این کمکها یکطرفه و بدون دریافت حمایت متقابل باشد، پس از مدتی مسیرهای دوپامینی تحلیل میروند و فرد دچار «خستگی شفقت» میشود. جالب اینجاست که این پدیده در پرستاران و روانشناسان ۶۰٪ شایعتر است. آیا تا به حال برای خودت «چراغ قوه» درست کردهای؟
راهکار:
این جمله یادآور پدیده «فرسودگی همدلی» است: وقتی مدام به دیگران انرژی میدهی بدون شارژ خودت، در نهایت خودت خالی میشوی. راهکار: هر روز ۱۰ دقیقه «توقف اجباری» برای خودت بگذار، حتی اگر دیگران منتظر باشند.