از سنی به بعد تنها چیز برای از دست دادن، خودمان است:
اریکسون بحران میانسالی را «زایندگی در برابر رکود» مینامد؛ در این مرحله مغز از دنبال پاداشهای مادی به سمت حفظ معنا و هویت میچرخد. اقتصاد رفتاری هم میگوید انسانها به دلیل «زیانگریزی»، از دست دادن خود را سنگینتر از هر سرمایه مادی پردازش میکنند. برای همین است که از یک سنی، تنها دارایی واقعیای که تهدیدش را حس میکنیم، خودمان است.
راهکار:
این جمله را میشود اینطور بازنگری کرد: وقتی چیزی بیرون از خودت برای از دست دادن نداری، در واقع سبکبار شدهای؛ چون تنها چیزی که ارزش محافظت دارد، همان «خود» است که هر روز با انتخابهایت بازسازیاش میکنی.