دختری باش که آرزوهات میخوان: راه رسیدن به آرزوها:
تحقیقات «خودِ ممکن» در روانشناسی نشان میدهد مغز برای آیندهی مطلوب، یک شبیهساز ذهنی میسازد و همان مسیرهای دوپامینی را فعال میکند که گویی واقعاً به آن رسیدهای. یعنی آرزوها فقط خواسته نیستند؛ نقشهی پیشفرض مغزند. وقتی «دختری که آرزوهات میخوان» را تصور میکنی، در واقع داری به مغزت نقشهی خیابان میدهی. سؤال اینجاست: اگر بدن تو همان نقشه را اجرا نکند، مغز برای چه کسی مسیرکشی میکند؟
راهکار:
این جمله را از یک شعار به تمرین تبدیل کن: سه ویژگی آن دختری که آرزوهایت میخوانند را بنویس و برای هر ویژگی یک اقدام کوچک امروز تعیین کن. مثلاً اگر «شجاع» است، امروز یک گفتگوی سخت را شروع کن.