خودپرستی و پوچی

شعر خیام: می خور که عمر با غم می‌گذرد:

مغز انسان هنگام روبه‌رو شدن با مرگ‌آگاهی، به‌طور ناخودآگاه به سمت لذت‌های آنی کشیده می‌شود؛ این پدیده در روانشناسی «سپرهای مرگ‌آگاهی» نام دارد. الکل با مهار قشر پیش‌پیشانی، اضطراب وجودی را موقتاً خاموش می‌کند. جالب اینجاست که خیام، بدون دانستن سازوکار مغز، این واکنش دفاعی را در قالب «می خور» توصیف کرده است. آیا امروز هم ما با همان سکهٔ کهنه به جنگ هیچ‌ومستی می‌رویم؟

راهکار:

این شعر با طنز تلخی می‌گوید که جریان دائمی غم و خودمحوری، زندگی را تهدید می‌کند. شاید بتوان از پنجره‌ای دیگر نگاه کرد: «می» لزوماً شراب نیست؛ می‌تواند هر لحظهٔ سرخوشی آگاهانه باشد. حتی دقایقی بی‌فکرِ محض، نوعی شورش خاموش علیه پوچی تحمیلی است.