تظاهر به مشغول بودن؛ وقتی هیچکس الکی چرخیدنت را نمیفهمد:
پدیدهای در روانشناسی هست به اسم «خودپایشی بالا». آدمهای با خودپایشی بالا مثل یک نمایشگر دائم، رفتارشان را برای تماشاگر تنظیم میکنند. پژوهشها نشان میدهند این دسته در کوتاهمدت محبوبترند اما در بلندمدت دچار تهیسازی هویت واقعی میشوند و اضطراب پنهانشان چند برابر است. مغزشان همیشه در مدار «نمایش» میماند و دیگر فرق خودِ واقعی و نقش را گم میکند. واقعاً چند درصد از روزت صرف مدیریت این نمایش تماموقت میشود که هیچکس نمیبیند؟
راهکار:
اینکه کسی نفهمد داری الکی میچرخی یعنی چنان نقش اجتماعیات را خوب بازی میکنی که گویی یک بازیگر حرفهای هستی. چه میشود اگر این هنر وانمود کردن را از مخفیکاری در زندگی روزمره بیرون بیاوری و در قالبی خلاقانه مثل نویسندگی دیالوگ، بازیگری صحنهای یا حتی ساخت استندآپ کمدی از همین حس «پوچی نمایشی» هدایتش کنی؟ دردت به یک محصول هنری جذاب تبدیل میشود.