خودمو جای همه گذاشتم

وقتی زیادی تحمل کردن، شبیه بی‌رحم‌ها می‌کند:

در روان‌شناسی به این حالت «خستگی شفقت» می‌گویند؛ وقتی کسی مدام جای دیگران می‌ایستد و ناراحتی آن‌ها را جذب می‌کند، مدارهای همدلی مغز مثل ماهیچه‌ای بی‌وقفه درگیر می‌شوند و بعد از نقطه‌ای، مغز برای محافظت از خودش احساسات دیگران را کم‌اهمیت‌تر می‌کند. پس بی‌رحم به نظر رسیدن، نه از دست دادن مهربانی، بلکه سوئیچ اضطراری ذهن برای نجات صاحبش است. آیا می‌شود این سکوت را از نو شنید، بدون اینکه دوباره در آوار رفتیم؟

راهکار:

نکته‌ی تیز اینجاست: دیگران «بی‌رحم شدن» تو را می‌بینند، اما آنچه اتفاق افتاده «مرز گذاشتن» است؛ مرز گذاشتن همان مهربانی‌ای است که بالاخره به خودت بخشیدی.