خودخواهی و دیگرخواهی

دعا برای دیگران؛ حتی وقتی بی‌تاثیر است:

از نظر روانشناسی، عمل دعا کردن برای دیگران، حتی اگر باور به تاثیر ماورایی نداشته باشیم، یک «تمرین ذهنی نوع‌دوستی» است. این کار شبکه‌های عصبی مرتبط با همدلی و پاداش اجتماعی را در مغز فعال می‌کند و حس تعلق و معنا را تقویت می‌نماید. آیا این اثر نورولوژیک، خودش یک نوع «تاثیر» محسوب نمی‌شود؟

راهکار:

این نگاه را میتوان گسترش داد: دفعه بعد که برای کسی دعا کردی، همان انرژی را به یک عمل کوچک و ملموس تبدیل کن، مثلاً یک پیام محبت‌آمیز برایش بفرست. این کار، احساس خوب تو را به یک اثر عینی پیوند می‌زند.