خودکار و شعر

وقتی خودکار در شعر نوشتن کافر می‌شود:

ریشهٔ «کافر» از «کفر» به معنای پوشاندن است؛ شعر هم با استعاره واقعیت را می‌پوشاند تا دوباره آشکارش کند. پس «کافر شدن خودکار» فقط طنز نیست؛ پارادوکس پوشاندن برای نشان دادن است. وقتی قلم از دستور سرپیچی می‌کند، دقیقاً وفادارترین لحظه‌اش به شعر است.

راهکار:

خودکار وقتی خشک یا سرکش می‌شود، نه کافر است نه بی‌وفا؛ دارد مچ دست را مجبور می‌کند از کلیشه فاصله بگیرد. دفعهٔ بعد به جای فشار آوردن، یک سطر را عمداً با واژه‌ای بنویس که انتظارش را ندارد؛ همان «کفر» کوچک، قفل استعاره را باز می‌کند.