خودفریبی شبانه

چرا شب‌ها حتی نمی‌توانیم خودمان را گول بزنیم؟:

در روان‌شناسی به این حالت «نشخوار فکری شبانه» می‌گویند. قشر پیش‌پیشانی مغز که مسئول کنترل و سرکوب افکار است، آخر شب خسته می‌شود؛ برای همین افکاری که در طول روز پنهان کرده‌ایم با وضوح بیشتری بالا می‌آیند. تاریکی و سکوت، محرک‌های بیرونی را کم و گفت‌وگوی درونی را بلندتر می‌کنند. نتیجه یک روراستی اجباری است که گاهی شبیه فروپاشی احساس می‌شود.

راهکار:

این حس لزوماً ضعف نیست؛ شب چون محرک‌های بیرونی کم می‌شود، ذهن ناچار می‌شود با خودش روراست‌تر شود. می‌توانی همان چند دقیقه را به نوشتن سه خط از واقعی‌ترین فکرت تبدیل کنی تا به جای نشخوار، به تخلیه تبدیل شود.