بندهی قلب خویش؛ نگاهی به جملهی سینوهه درباره امید و خودفریبی:
این همان «سوگیری خوشبینانه» است: مغز انسان در مواجهه با تهدید، فعالسازی آمیگدال را با مدارهای پاداش سرکوب میکند و تصویری آرمانی از آینده میسازد. پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد حتی وقتی به ما میگویند «۲۰٪ احتمال شکست هست»، ناحیهی پیشپیشانی همانقدر فعال میشود که گویی ۰٪ است. یعنی امید فقط یک احساس نیست؛ یک مکانیزم بقاست که پردازش واقعیت را فیلتر میکند. آیا اگر این فیلتر نبود، اصلاً میتوانستیم فردا را تحمل کنیم؟
راهکار:
این جمله را میتوان برعکس هم خواند: بستن چشم بر ناگوارها همیشه ضعف نیست؛ گاهی همان «امید راهبردی» است که ذهن برای حفظ سلامت روان از خودش نشان میدهد. نکتهی جالب این است که امیدواریِ واقعبینانه، نه با نادیده گرفتن درد، بلکه با پذیرش آن و سپس یافتن راهی برای حرکت بهوجود میآید.