سیسی جان، هیچکس ارزش آزار دادن خودت را ندارد:
طبق پژوهشهای عصبشناسی، درد عاطفی ناشی از طرد شدن یا فداکاری بیش از حد در رابطه، دقیقاً همان مدارهای مغزیای را فعال میکند که درد فیزیکی فعال میکند. به همین دلیل است که «اذیت کردن خود» صرفاً یک استعاره نیست؛ بلکه یک زخم واقعی در سیستم عصبی ایجاد میکند. مغز تو این درد را به اندازه یک شکستگی استخوان جدی میگیرد. آیا تا به حال فکر کردهای که چرا با وجود این همه شواهد، باز هم برخی آگاهانه خود را در این مدار درد قرار میدهند؟
راهکار:
این جملهٔ ساده را میتوان یک اصل اقتصاد رفتاری دانست: سرمایهٔ عاطفی تو محدود است. هر بار که خودت را به خاطر کسی اذیت میکنی، درست مانند یک سرمایهگذاری پرریسک و بیبازده عمل میکنی. اصل «هزینهٔ غرقشده» میگوید نباید فقط به خاطر وقتی که گذاشتهای، به یک رابطهٔ زیانده ادامه دهی. پس کیف پول عاطفیات را برای کسانی باز کن که سودِ متقابل دارند، نه کسانی که فقط از حساب تو برداشت میکنند.