چالش بامزه: از خوبیات بگو تا خجالت بکشیم!:
به این میگویند «اثر دانینگ-کروگر»: معمولاً کسانی که تواناییشان واقعاً کم است، اعتمادبهنفسشان زیاد است؛ و آنهایی که خودشان را «بد» خطاب میکنند، اغلب دقیقتر جهان را میبینند. در روانشناسی اجتماعی، خودتحقیری گاهی ابزار قدرت است، نه ضعف؛ چون انتظار مخاطب را پایین میآورد تا تأثیر خوبی بعدی چند برابر شود. پس این جمله فقط شوخی نیست، یک تاکتیک مذاکره است. کدام «خوبی» را زیر زبانتان قایم کردهاید؟
راهکار:
این متن در واقع یک تلهی هوشمندانه است: هر کسی خوبی بگوید، «بد» بودنِ طرف مقابل را پذیرفته است؛ و اگر نگوید، یعنی خوبی ندارد! پس بهترین واکنش، برگرداندن سوال با یک مثال بامزه است.