گفتوگوی منِ پارسال و امسال؛ چرا حرف هم را باور نمیکنیم؟:
پدیدهٔ «توهم پایان تاریخ» میگوید ما در هر لحظه فکر میکنیم نسخهٔ فعلیمان نهایی است؛ اما در عرض یک سال، هویت، اولویتها و حتی خاطرات چنان بازنویسی میشوند که گویی دو غریبه با هم حرف میزنند. حافظهٔ خودزندگینامهای نیز گذشته را نه مثل نوار ضبطشده، بلکه مثل پیشنویس ویرایشپذیر نگه میدارد.
راهکار:
این جمله را میشود یک «ملاقات دو نسخه از خود» خواند؛ نسخههایی که هر کدام فکر میکنند راست میگویند. اگر خواستی ادامهاش بدهی، میتوانی دیالوگی کوتاه بین «منِ شهریور پارسال» و «منِ شهریور امسال» بنویسی و ببینی کدام باور عوض شده است.