پشت پرده «خوبم» همیشگی: چرا ترجیح میدهیم حال بدمان را نگوییم؟:
در روانشناسی اجتماعی، «خوبم» یک نقاب اجتماعی طبق نظریه نمایشِ خودِ اروینگ گافمن است. ما نقشی را بازی میکنیم تا از هزینهی عاطفیِ توضیح درد، فرار کنیم. جالب اینجاست که این ژستِ مختصر، به تدریج به «صمیمیت مصنوعی» دامن میزند. آیا این یک سپر دفاعی هوشمندانه است یا مانعی بر سر راه همدلی واقعی؟
راهکار:
این «خوبم» در واقع یک فیلتر هوشمندانه است: هرکسی ظرفیت شنیدن درد شما را ندارد. آن را مثل یک حریم خصوصی احساسی ببینید که فقط به افراد خاصی اجازه ورود میدهید. این یک انتخاب است، نه ضعف.